goed nieuws werkt

Rust...

Het loopt al tegen 20.00 uur als ik mijn auto parkeer. Mijn tante is er al. Ik trek mijn laarzen aan en zeg haar gedag. We hebben afgesproken een lange wandeling te maken. Dat gebeurt de laatste tijd niet meer zoveel, nu ze een andere baan heeft. Het is droog, maar onze laarzen zijn beslist geen overbodige luxe, de grond sopt. Vogels zijn druk kwetterend in de weer en terwijl we onze wandeling aanvatten, sterft de herrie van de auto's met elke stap die we zetten weg. Iemand heeft me ooit gezegd dat stevig wandelen, ervoor zorgt dat gedachten naar "beneden" zakken. Het werkt bij mij inderdaad, ik ventileer mijn zorgen en hoor die van haar aan. Niet veel later is de sfeer veel luchtiger en mijn hartje ook. Tussen de bomen trekt een beweging mijn aandacht en we stoppen. En prachtige ree staat aan de rand van weiland, de wind blaast onze geur van haar weg, waardoor we zo dicht bij kunnen staan, zonder dat ze ons ziet. Een gevoel van gelukzaligheid overkomt me en ik bedenk me dat dit precies is, wat ik nodig heb. Dat puntje licht, dat geluk. We besluiten verder te gaan, wat haar stoort en ze vlucht het bos in. Iets verder zien we nog een ree, maar deze heeft ons eerder in de smiezen en is uit het zicht voor we het weten. Overweldigd door deze bijzondere ervaring, lopen we zelf bijna kwetterend verder. En daar zijn ze dan een familie van 3, niet aan het eten, niet aan het vluchten, nee ze liggen, in een kleine beschutte weide, eerst denken we nog dat onze ogen ons bedriegen hoe groot is de kans nou dat je een hert ziet laat staan 5 op een afstand van nog geen 300 meter. maar ze zijn er echt. Het pad verder volgend beginnen de geluiden van de auto's meer door te dringen en we zoeken een pad wat ons weer verder van de weg leid. Dat blijkt er niet te zijn of misschien lopen we niet ver genoeg door want aan het einde staat alweer een ree en wel zo dicht bij de weg dat we bang zijn dat als ze voor ons vlucht, ze misschien probeert over te steken. We besluiten om te keren en niet ver blijkt een zij weg te zijn die we totaal gemist hadden, waarschijnlijk door de begroeiïng. We besluiten terug te gaan, deze avond had een gouden randje en het begint laat te worden. Officieel gaat de zon onder om 21.45 uur en we willen het bos dan uit zijn. Eenmaal terug bij de auto's lijken de geluiden van het bod ver weg en de geluiden van de weg wel 3 keer sterker dan ervoor. Het maakt niet uit, ik wil naar huis. Ik geniet van de rit, mijn radio heb ik uit gezet en de raampjes staan allemaal open. Wat heb ik een geluk dat ik, ik ben.